Ik geloof dat het van minister Donner niet mag, maar ik heb het vanmiddag toch gedaan. Anne-Lomé heeft een tik op haar vingers gehad. Niet in een vlaag van boosheid, of om mezelf af te reageren. Maar enkel en alleen om haar te corrigeren.
Anne-Lomé is gek op eten met haar handen. Ze kan echter ook prima met een vork of een lepel eten, dus wij vinden dat ze dit dan ook moet doen. Boontjes, patatjes en brood mogen met de vingers, de rest kan na tweeeneenhalf jaar met bestek. Over het algemeen doet ze dit keurig, maar na twee weken vakantie is de klad er een beetje ingekomen. Dus vanaf zaterdag worden op diverse fronten de puntjes even weer een beetje op de 'i' gezet.
Na vanmiddag zonder overdrijven al zo'n tien keer gezegd te hebben dat ze niet met haar vingers de stroop van haar bord moest likken, de druppels lagen inmiddels al op haar kleren, de grond, de tafel en wat al niet meer, was de maat vol. Eerst een laatste vriendelijke, maar indringende waarschuwing door middel van een 'kijk me aan'. En toen ze vervolgens weer haar vingers vrolijk in de stroop stak, was de maat vol. Een tik op de vingers..
Aangezien twijfel in mijn aard zit, heb ik een klein beetje twijfel of ik me schuldig moet voelen of niet. Het gevoel dat ik achter deze correctie sta, overheerst echter. Het is geen mep of klap geweest, het is weloverwogen gegaan en het is zijn doel in ieder geval niet voorbij geschoten. Anne-Lomé schrok zichtbaar, was ineens weer bij de les en luisterde weer. Voor deze keer is het een goed tikje geweest. Maar gezien alle gedachten die het bij mijzelf naar boven haalt, geloof ik dat het hier toch maar bij moet blijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten