Het is dinsdagmiddag, een uur of één. De hemel boven Den Haag kleurt van zilvergrijs naar antracietgrijs en wacht op een ontlading. Dikke sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden om te landen op bomen, daken van huizen en licht opgevroren plassen water. Groene grasvelden kleuren binnen een mum van tijd wit, wintermutsen worden bedekt met een laagje wit en rode fietspaden zijn al snel onherkenbaar. En belangrijker: onbegaanbaar!
Ik glibber mezelf een weg naar huis. Continu op mijn hoede om niet in een onverwachte beweging strak onderuit te gaan. Voor me eindigen mensen op hun billen om te voet verder te gaan. Helaas, ik heb haast.. dus ik blijf pogen. Een tussenstop op de creche en gauw door naar huis. De verwarming aan, natte jassen, shawls en handschoenen te drogen en lekker warme thee tijdens het eten koken. Tot op het bod verkleumd, maar helemaal verguld van deze onverwachte witte wondere wereld. Ookal ben je bijna dertig: sneeuw blijft iets magisch houden. Ookal is het binnen een paar uur verworden tot grijze, blubberige smurrie...
Dan is het woensdagmiddag, een uur of één. De nieuwe (vice)premiers hebben net hun eerste persconferentie gegeven en hun christelijk-sociaal stempel op het land gedrukt. Het KNMI volgt de trend kennelijk op de voet en doet een voorwaarschuwing voor een weeralarm uit: er is sneeuw op komst! Niks magie, niks ploeteren, niks wondere witte wereld. Het KNMI waarschuwt voor het geval er morgen een waarschuwing komt. Ik wil nu sneeuw!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten