Sokken

Ben je bijna dertig, dan ben je aan de beurt: je mag deelnemen aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Altijd een leuk vooruitzicht om met je benen in stijgbeugels te gaan hangen terwijl er een bijna vreemde met een grote wattenstaaf gaat zitten prutsen in je baarmoeder.
Je kunt je voorstellen dat ik vol goede moed vanochtend naar de huisarts toog. ‘Goed Susan, je mag je broek en slip even uitdoen en op de stoel leggen.’ Een beetje ongemakkelijk schuifel ik richting de hoek waar hij naar wees. Een kamerscherm scheiden mij en de huisarts terwijl ik mijn broek uit trek. Netjes op de stoel hangen, onderbroek er bovenop. Sokken.. wat doe ik met mijn sokken?
Iedere keer (ik ben nogal eens de pineut geweest in het verleden) als ik bij de gynaecoloog kom, stel ik mezelf deze vraag. Het onderzoek is gênant en ongemakkelijk. Maar het sokken-dilemma is een terugkerende onzekerheid, veel vervelender! Aan staat zo stom! Een paradepaardje op oefening zeg maar. Maar uit is misschien wat overdreven. Ik heb geen relatie met die man of zo. Dit keer is het bij aan gebleven. Praktische afweging: het was stervenskoud daar binnen.