‘Sporters betalen contributie slecht’. Dit kopten diverse media vandaag. De strekking van het verhaal was door de kop al vrij duidelijk. Steeds meer clubs hebben moeite de contributie van de leden te innen. De vraag die ik eigenlijk interessanter vind, is waarom steeds meer sporters wanbetalers zijn? Of nog anders gesteld: waarom er steeds vaker berichten zijn over wanbetalers en mensen met geldproblemen.
In een omgeving barstensvol opgroeiende kinderen hoor je nog wel eens wat je allemaal te wachten staat als je peuter en baby groot zijn. Uiteraard worden ze steeds mondiger. Met mijn peuterpuber en een dwarse grote baby kan ik me hier nog wel wat bij voorstellen. Maar, als ik mijn omgeving mag geloven ‘is dit nog heilig vergeleken bij wat hun grote kinderen af en toe uitkramen’.
Als kinderen groter worden, kosten ze ook steeds meer tijd. ‘Je hebt er een dagtaak aan om ze te brengen en halen van en naar school, sportclubs, scouting en niet te vergeten de zwemles’, zei een vriendin laatst tegen me. ‘Gek wordt je ervan’, vertrouwde ze me fluisterend toe.
Maar het ergste van alles is volgens alle ouders toch wel het geld dat kinderen kosten. Tot hun achttiende een ton!! ‘Echt Suus, als ik de kleding, de schoolboeken en de sportclubs bij elkaar optel, is het geld voor de maand op. En ergens op bezuinigen is er bijna niet bij, want ze willen niet gezien worden in een C&A-tje, een schoolboekenfonds is er niet en sportclubs verhogen ieder jaar hun contributie. Om maar te zwijgen over de tenues die je ieder jaar kunt vervangen omdat er weer een andere sponsor is! En ik wil ze ook niet onthouden om twee sporten te doen. En ja, na een jaar willen ze weer wat anders.’ Ja stel je voor dat je ze keuzes laat maken en leert dat niet alles altijd maar kan ;)
En dan heb ik het nog niet eens over ouders die zelf ook nog graag sporten, nieuwe kleren willen en graag uit gaan. Soms (of vaak) is er simpelweg minder geld dan de maand lang is. En dan is de contributie van een sportclub iets wat op de laatste plaats komt.
In een omgeving barstensvol opgroeiende kinderen hoor je nog wel eens wat je allemaal te wachten staat als je peuter en baby groot zijn. Uiteraard worden ze steeds mondiger. Met mijn peuterpuber en een dwarse grote baby kan ik me hier nog wel wat bij voorstellen. Maar, als ik mijn omgeving mag geloven ‘is dit nog heilig vergeleken bij wat hun grote kinderen af en toe uitkramen’.
Als kinderen groter worden, kosten ze ook steeds meer tijd. ‘Je hebt er een dagtaak aan om ze te brengen en halen van en naar school, sportclubs, scouting en niet te vergeten de zwemles’, zei een vriendin laatst tegen me. ‘Gek wordt je ervan’, vertrouwde ze me fluisterend toe.
Maar het ergste van alles is volgens alle ouders toch wel het geld dat kinderen kosten. Tot hun achttiende een ton!! ‘Echt Suus, als ik de kleding, de schoolboeken en de sportclubs bij elkaar optel, is het geld voor de maand op. En ergens op bezuinigen is er bijna niet bij, want ze willen niet gezien worden in een C&A-tje, een schoolboekenfonds is er niet en sportclubs verhogen ieder jaar hun contributie. Om maar te zwijgen over de tenues die je ieder jaar kunt vervangen omdat er weer een andere sponsor is! En ik wil ze ook niet onthouden om twee sporten te doen. En ja, na een jaar willen ze weer wat anders.’ Ja stel je voor dat je ze keuzes laat maken en leert dat niet alles altijd maar kan ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten