Tis moederdag!

'Tis moederdag, tis moederdag, al is mijn pakje klein...'

Toen ik nog een kleine meid was, en net kon lezen en schrijven, zong ik dit liedje voor mijn moeder op moederdag. Zelf weet ik er niks meer van, maar mijn moeder kan nog steeds stralen als ze hierover vertelt. Ik had het versje zelf uitgeschreven en droeg het voor. Prachtig, zo vond ze.

Nu, 23 jaar later heb ik moeite met moederdag. 'Zestig procent van de moeders krijgt vandaag niet het cadeau dat ze eigenlijk had willen hebben', was vanochtend één van de berichten in het journaal. Vreselijk vind ik dat. Met die invulling van moederdag heb ik helemaal niks. Ik hou van een kneuterige moederdag. Waarbij mijn kinderen wat moois maken of doen. En niet waarbij zelfs van de vaders wordt verwacht dat ze voor hun vriendin of echtgenoot op stap gaan om mooie cadeaus te scoren.

Nee, ik ben vandaag toegezongen op moederdag. Verder dan de eerste regel van het liedje kwam Anne-Lomé niet. Maar het gaat om het idee natuurlijk. En ik ontving een prachtige gekleurde handafdruk ik klei van haar. Van Merle zelf gemaakte bloemen in een vaasje. Dat is helemaal mijn moederdag!