Groot kind, grote twijfels

Anne-Lomé gaat sinds een week of vijf naar school. Ze heeft het geweldig naar haar zin en klaagt steen en been als het weekend is. 'Mag ik vandaag niet naar school? Maar ik wil naar school!' (zie deze uitroep van wanhoop vergezeld van een stampvoetende vierjarige). Een goed teken natuurlijk. Maar ik zou haar moeder niet zijn als ik toch mijn twijfels heb. Niet dat er een aanwijsbare reden voor is. Gewoon omdat ik haar moeder ben.

Want ja. Bij een kinderdagverblijf krijg je dagelijks een overdracht, wordt je wekelijks op de hoogte gehouden van ontwikkelingen en bijzonderheden. En op school is dat er allemaal niet. Sterker nog, als ik haar ophaal en vraag hoe het was zucht ze eens diep en antwoordt: gewoon, wel leuk. Wat ze dan heeft gedaan? 'Gewoon, gekleurd, gekleid en verder weet ik het niet.'

Onze vierjarige moet zichzelf in korte tijd heel wat sociale vaardigheden eigen maken, krijgt te maken met groepsdynamiek, grotere kinderen die haar maar een 'stomme kleuter' vinden. En je kunt haar simpelweg niet overal tegen beschermen. Sterker nog: over het algemeen moet ze het helemaal zelf doen! En dat is voor haar wennen, maar voor moeder ook. Angsten als: 'ze zal toch niet worden gepest en buitengesloten' maken zich wekelijks van me meester. En toch zal ik moeten leren het los te laten. Of beter: haar een beetje los te laten. Het is begonnen..