Scherpe kantjes

Terugdenkend aan een jaar geleden wellen de tranen met alle gemak zo weer op achter mijn ogen. Het is alweer een jaar geleden dat Ferry is overleden. Ik zeg alweer, maar tegelijkertijd voelt het ook als ‘nog maar’ een jaar geleden. De foto, die op een nietsvermoedend moment op de dag dat het zo gruwelijk mis ging is gemaakt door zijn moeder, prijkt bij ons op het prikbord. Herinnert ons dagelijks aan Ferry en de kwetsbaarheid van het leven. Hij heeft Ruben op de arm, lacht stralend in de camera. Apetrots op zijn kleine mannetje, dat zie je zo.
Rouwen doet ieder op z’n eigen manier. Uit onderzoeken blijkt dat de partner , kinderen, broers en zussen en ouders langer en meer intens rouwen dan de kring daar omheen. Ik weet inmiddels van mezelf dat ik na een periode op zoek ga naar een bepaalde zingeving. Ik merk aan mezelf dat ik dat moment nader. Misschien kun je het beter berusting noemen, de scherpe kantjes die van verdriet afgaan. Want zingeving vinden in het sterven van Ferry, dat lukt me niet. Daarvoor is de impact die zijn sterven nog dagelijks heeft op zoveel mensen, veel te groot.