Parttimer

Op de een of andere manier heeft het woord 'parttimer' in de loop der jaren een negatieve lading gekregen. Terwijl het feitelijk niet meer of minder is dan iemand die een gedeelte van de fulltime tijd werkt. Waar het begon als een goede mogelijkheid om bijvoorbeeld werken en zorgen te combineren, worden parttimers nu door veel werkgevers en collega's als een belasting gezien. Een parttimer is niet collegiaal tegenover fulltime werkende collega's, want zij moeten wel eens klussen overnemen die vallen op dagen dat de parttimer niet aanwezig is. Een parttimer kun je eigenlijk net niet voor vol aanzien. Hij of zij is er immers niet altijd en dan maak je niet altijd alles mee. En een parttimer hoeft er ook niet op te rekenen dat hij stapjes op zijn of haar carrierepad kan maken. Haar pad in veel gevallen. Want mannen die niet vijf dagen werken, hebben een papa-dag. Die werken niet parttime.
Zelf ben ik ook een parttimer, dat moge inmiddels duidelijk zijn. Eentje die vroeg begint, hard werkt en als het moet een uurtje langer blijft. En eentje die sinds ze parttime is gaan werken, niet minder taken heeft, maar ze gewoon in minder tijd doet. Eigenlijk zou het harder werken moeten heten, in plaats van parttime werken. Natuurlijk, ik snap ook dat het best eens lastig is dat je een collega hebt die niet alle dagen van de week bereikbaar en aanwezig is. En natuurlijk heb je ook collega's die de kantjes er af lopen. Maar dat zijn niet bij uitstek de parttimers. Ik wou dat er eens wat vaker werd gelet op de manier waarop iemand haar werk doet, in plaats van hoeveel uren ze krijgt betaald.