Ik blijf bij jou

Ik voel me een gezegende moeder met een dochter die altijd zichtbaar met veel plezier naar de créche gaat. Nooit een traan of een onvertogen woord: Anne-Lomé vindt het heerlijk bij Suzan, Tineke en Belinda.
Vanochtend bij het opstaan vroeg ze al of ze vandaag naar Suzan, die stiekem een beetje favoriet is, mocht. Rustig een boterham gegeten en thee gedronken en voor het weggaan nog even de in de kamer rondslingerende lego opgeruimd. Dit laatste in het kader: mama is geen schoonmaakster, je ruimt je eigen rommel maar op. Toen ik haar prijste voor haar voortvarende opruimwerkzaamheden, keek ze me stralend aan en sloeg haar kleine mollige armpjes om me heen. 'Mama aardig', liet ze stellig weten.
Op de fiets gooide ze haar hoofd in haar nek om me een kus te geven en verklaarde doodleuk dat ze vandaag niet naar Suzan ging, maar bij mij bleef. Enigzins verbouwereerd fietste ik door, en ik zag haar snoetje steeds triomfantelijker worden. Ze voelde haarfijn aan dat ze een gevoelige snaar had geraakt en dat mijn ego enorm gestreeld was doordat ze mij boven de créche verkoos.
Uiteraard is ze gewoon naar de creche gegaan, zonder problemen ook. Maar bij de afscheidskus kreeg ik nog wel een extra kusje met de mededeling: 'mama heel aardig. '