Mijn baby is al weer vijf maanden oud. Al best een grote meid, maar nog steeds een baby uiteraard. Ze sabbelt dapper een paar happen geprakte en aangelengde banaan weg iedere dag. Drinkt keurig haar flessen leeg. Slaapt voorbeeldig goed zowel overdag als 's nachts. Kortom: een heel makkelijk kind dat je alle reden geeft om alleen maar blij met haar te zijn. Misschien is het ook wel daarom dat ik me haast niet meer kan voorstellen dat we een (lange) tijd hebben gehad dat ze niet bij ons hoorde, dat we met zijn drieen compleet waren. Dat er een tijd was (negen maanden lang) dat ik dacht dat onze dochter een zoontje zou zijn. Overtuigd was ik er van! Enkel en alleen gebaseerd op dat enorm sterke moedergevoel, haha! En ik kan me haast ook niet meer voorstellen dat ik met Anne-Lomé alleen een dagtaak had. Zo helemaal hoort zij, met de verzorging en aandacht die ze krijgt, bij ons.
En toch, als ik zo naar haar kijk, blijft ze ook nieuw. Ze blijft me iedere ochtend verrassen met de open en vrolijke blik in haar ogen. En ik ben iedere keer nog weer verbaasd als ze iets doet dat ze de dag ervoor nog niet deed. Ging dit bij Anne-Lomé ook zo snel? Ja, zo blijkt. Want hoewel ik dacht dat mijn tweede telg een hele vlotte baby was met omdraaien, graaien en lachen. Blijkt dat het bij onze oudste allemaal net zo ging. Alle clichés zijn waar: moeder vergeten en verwarren net zo snel als hun kinderen groeien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten