'Mag ik de galdes aflikkuh??' Met deze vraag begint het maken van een cake bij ons in huis tegenwoordig. Want ja, als je als twee jarige begint met het aflikken van gardes in je hoofd, dan duurt het maken van de cake heel erg lang..
Vanochtend op tijd al hadden we Man weggebracht. Op de terugweg opperde ik tegen Anne-Lomé: 'Zullen we lekker cake gaan maken zometeen?' 'Ja, cake, leuk! Mag ik dan de galdes aflikkuh?' Tuurlijk meid.
Eenmaal thuis hebben we Merle in haar bedje gekieperd en ons vervolgens geinstalleerd in de keuken. De vier kleine bakvormpjes en de grote op het aanrecht, en smeren met boter maar. Anne-Lomé steekt terloops haar kleine vingertje in de kom met suiker, ze geniet. 'Zo, die is klaar die is voor papa hoor mama', vertelt ze me terwijl ze een van de kleine vormpjes op het aanrecht plant. Prima hoor griet, die is voor papa. 'Mag ik nu de galdes aflikkuh mama?'
Er wordt druk gesmeerd met boter, suiker en bloem en voordat ze zich ook maar een tel verveelt, is het al tijd om de eieren erdoor te doen. 'Zo, even de eilelen ebij mama. Goed zo mama.' De kleine vormpjes worden behoedzaam volgeschept door Anne-Lomé, de grote door mij. En dan komt natuurlijk de onvermijdelijke vraag: 'Mag ik nu de galdes aflikkuh mama?' Met een stralend hoofd steekt ze een van de gardes in haar mond, terwijl haar tond tastend op zoek gaat naar meer zoetigheid. Ik was het bijna vergeten, maar het leukste van cake maken is toch echt nog altijd het snoepen van het beslag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten