Rocky

'Hoi Susan, met Belinda van de Rakkers. Eh.. er is niets ernstigs aan de hand hoor.'

'Ja...'

'Eh, nou het zit zo: Anne-Lomé heeft een steentje in haar neus. Gestopt zeg maar.. En we hebben geprobeerd het er uit te krijgen. Maar dat lukt niet. Dus misschien moet je even met haar langs een arts.'

Als een razende beginnen mijn hersenen, die bij de eerste kop thee op mijn werk net even tot rust waren gekomen, te werken. Anne-Lomé is op het kinderdagverblijf en ze heeft een steentje in haar neus?!

'Ben je er nog Susan?'

'Ja, ja.. ik moest het even op me laten inwerken, sorry. Als ik het goed begrijp heeft ze dus een steentje in haar neus dat vast zit?'

'Ja, we hebben geprobeerd het er uit te krijgen, maar dat lukt niet. En het is wel rood en ze zit er de hele tijd aan te prutsen', vervolgt Belinda. 'Ze heeft er volgens mij niet echt last van. Ze zat een puzzeltje te maken en toen deelde ze zo langs haar neus weg mee dat ze een steentje in haar neus heeft.'

Ik probeer snel op een rij te krijgen wat het verstandigste is om te doen. 'Ik ben de huisarts en dan kom ik haar halen', hoor ik mezelf zeggen terwijl ik onwillekeurig op mijn horloge kijk. Kwart voor negen.

Tien minuten later zit ik op de fiets op weg naar de 2Zonnebloemen. Diep van binnen lig ik in een deuk: dit is typisch Anne-Lomé. Ik kan haar bijna zien zitten, de kleine prutser die altijd op zoek is naar iets kleins dat ze in haar zakken kan doen, of in haar mond, oren of neus kan steken.

De huisarts deelt na met een lampje in haar neusje te hebben geschenen mee dat het er waarschijnlijk al uitgepeuterd of -gevallen is. Anne-Lomé ondergaat dit alles gelaten en vraagt de arts of hij wel even beide neusgaten wil checken. Maar toch, als hij op strenge toon zegt dat ze nooit meer iets in haar neus mag stoppen omdat dat heel gevaarlijk is, kijkt ze een beetje beteuterd. Je ziet haar denken: nooit meer??

Om kwart voor tien loop ik mijn kantoor weer binnen. 'Ah, de moeder van Rocky', grappen mijn collega's. Collega Jan merkt heel droog op: 'Ja, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen ze te leren dat ze eerst moeten verpulveren, dan netjes de poeder op een rijtje leggen en dat het dan pas de neus in kan.' Waarmee hij met een gebaar zijn ene neusgat dichtdrukt en met zijn andere een denkbeeldig lijntje snuift. De werkdag kan nogmaals beginnen.