Regenpak blues

De basis van het gevoel ontstaat ’s ochtends als je ogen open gaan en je zachtjes hoort druppen buiten. Of hard, dat kan ook. In dat laatste geval is de basis in ieder geval stevig. Tijdens het aankleden, het smeren van boterhammen en het maken van een papfles luister ik steeds met een half oor of het tikken al zachter wordt. Dit was vanochtend helaas niet het geval.
Er komt een tijdstip, in mijn geval 7.45, dat je het niet langer kunt uitstellen. Nog een blik naar buiten; er verschijnen nog steeds kringen in de op straat reeds gevormde plassen. Broek aan, jas aan en zakjes over de schoenen dan maar. Nog een laatste kus van man en kinderen en ik stort me in de donkere en natte buitenwereld.
Ploeterend en druppend bereik ik de Plesmanweg, mission (bijna) accomplished. Want voordat ik een toilet in kan schieten om me te ontdoen van mijn natte pak, wordt er een enorm blik meewarige blikken opengetrokken en over mij uitgestort. Gggrrrrrr… alsof de vernedering van dat pak, de uitgelopen make-up en het verzopen kapsel op zich niet al voldoende is! Prinses Maxima zei ooit in een interview bewondering te hebben voor die stoere Nederlandse moeders. De moeders die iedere regenachtige dag op hun fiets met kinderen, tassen en regenpakken aan ploeterden om hun kinderen naar het kinderdagverblijf te brengen of te gaan werken. Bedankt Max, maar ik voel me vandaag even niet zo koninklijk.