Te stil

Iedere ouder kent de stilte van zijn of haar kind. Zo ook wij bij onze kinderen. En vanochtend, iets na zevenen was het, was het even te stil. De kinderen waren al op. Ze struinden door het huis. Zonder begeleiding inderdaad. Kwebbelend, kletsend en lachend. En ineens was het stil. Te stil. Een spurt richting de kamer van Anne-Lomé vertelde al snel waarom het zo stil was. Midden op het kleed in Anne-Lomé haar kamer zat Merle. Met een pot stroop. En overal zat stroop... In haar haren, op het kleed, op haar snoetje. Een puinhoop. En Merle? Die zat lekker haar vingers af te likken. Daarom was het zo stil.