Ik kan er steeds minder vaak omheen, ontkennen bestaat al een tijdje niet meer: ik ben echt enorm zwanger. Mijn lijf begint me in de weg te zitten, ik ben hier en daar emotioneel zo labiel als een deur en mijn rug (een oude kwaal) begint weer op te spelen.
Tevens gaat mijn conditie met sprongen achteruit. Hardlopen doe ik sinds een paar weken niet meer. Het werd een beetje een sneue vertoning en bovendien voelde het niet heel tof meer die schuddende buik boven mijn sportschoenen. Vandaar ook de pijn in mijn rug. Maar het heeft ook tot gevolg dat ik tegenwoordig boven aan de trap als een hijgend hert moet bijkomen. Volgens de verloskundige heeft het ook met hoeveelheid bloed en longinhoud te maken. Hoe dan ook: het voelt enorm zwanger.
Hoe geweldig ik het ook vind dat ik dit voor een derde keer mag meemaken en hoe mooi het ook is. Ik kan stiekem toch ook wel een beetje uitkijken naar de tijd dat ik niet meer zwanger ben. En mijn lijf echt weer van mij is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten