Nog een handje vol

Nog vijf keer, of zoals Anne-Lomé pleegt te zeggen: nog een handje vol. Zo vaak gaan de beide dames nog naar hun kinderdagverblijf de 2Zonnebloemen. Merle snapt er niet zoveel van. Ze roept wel dat ze naar een nieuwe creche gaat, maar ze realiseert zich natuurlijk nog niet wat dit inhoudt. Maar Anne-Lomé heeft het goed door. Het betekent:
1. dat ze eindelijk naar school gaat!! en
2. dat ze Brenda en Ruby en Joyce en Chantal en Freya en Zita en Belinda en Suzan en Miranda en al die andere zowel voor haar als mij dierbare kindjes en juffen niet meer ziet. En dat is toch wel een mindere kant van het verhaal.
Niet onthouden van enige emotie omtrent dit afscheid, probeer ik haar zoveel mogelijk haar eigen weg te laten vinden in deze fase. Ze mag er van vinden wat ze wil. Zelf vind ik het lastig. Ik zie het als een stap nog weer wat dichter naar Amersfoort. Maar ik realiseer me ook dat ik een hele mooie periode ga afsluiten. Beginnend met de creche, maar in een later stadium met nog een heleboel andere leuke dingen en gemakken van Den Haag.
Want ja, Cynthia en Sara, Michiel en Merlijn en Pepijn, de Suzen, To, Bart, Shirley.. ze wonen straks niet meer bepaald om de hoek. Das jammer. Maar ja, ik gebruik graag de woorden van Marco B: afscheid nemen bestaat niet. En wie heeft er nou twee HEMA's, een C1000 en een Albert Heijn om de hoek! En wie kan er zeggen dat ze op fietsafstand van zijn werk woont, heerlijk toch! En dit huis is toch het huis waar onze kinderen zijn geboren en de eerste jaren van hun leven hebben doorgebracht. Waar Man en ik hevige strijden hebben gestreden en elkaar intens lief hebben gehad.
Het zal er allemaal wel bij horen. En we krijgen er gelukkig heel veel moois voor terug. Maar het kan niet voorkomen dat ik me de afgelopen week soms net zo voel als toen we uit Zwolle vertrokken. Vol goede moed, maar met een beetje pijn in het hart.