Het was een van die dagen die je lang heugen. Een dag waar ik een beetje tegenop zag. Sinds zondag heb ik zo mijn ding kunnen doen, er niet teveel bij stil gestaan. Maar vandaag was het echt tijd om afscheid te nemen van oma.
Mooie muziek. Mooie verhalen, maar niet mooier dan oma was. Dat paste ook niet bij haar. En het was helemaal niet nodig. Want ze was prachtig mooi genoeg zoals ze was. Tante Elly heeft alles op een stijlvolle en intieme manier geleid, neef Henk heeft namens de kleinkinderen het woord genomen. De kleinkinderen hebben haar naar het graf gedragen. Ik had het nooit gedacht, maar dat was echt het allerlaatste wat ik voor haar kon doen.
We hebben het mooi gedaan vandaag, we hebben het samen gedaan. Het begin van het verwerken van het verdriet is gemaakt. De rest is aan de tijd. Maar, zoals Daniel Lohues tijdens de uitvaart door de speakers in het Drents zong:
We gaon het wel reddenKomp vast wel weer goed
We hebben 'n dak en vier muren
En wilskracht in 't bloed
We gaon het wel redden
Al is 't nog zo naar
We hebben de tied en de toekomst
En we bennen met mekaar ja
1 opmerking:
Een begrafenis is nooit een pretje. Maar ik was erbij. En het was een van de meest bijzondere en persoonlijke uitvaarten die ik tot nu toe bij heb mogen wonen. Het was niet meer of minder, het was gewoon zoals ik tante Jannie kende. Met een lach en een traan. Warm en liefdevol.
Liefs Ilona
Een reactie posten