Uitgeput keerde ik vanochtend na een rondje kinderen naar school en créche brengen weer huiswaarts. Man is weer aan het werk en voorlopig breng ik de kinderen naar school. Dat geeft enige de meeste ouders niet onbekende ochtendstress. 'Eet je boterham, kijk uit dat je je melk niet omgooit, waarom heb je geen sokken aan, Marnix waarom poep je niet gewoon pas als je op de créche bent, shit het is al 8.10 uur, we moeten nu weg!'. Dat soort stress.
Op de fiets besloot Merle met de haar welbekende halsstarrigheid dat ze niet wilde trappen. Na eerst de kalme benadering (Merle, wil je gaan fietsen, anders zit juf Willeke op je te wachten. Dat vind jij toch ook niet leuk?), volgde een flinke tirade (Merle! Je gaat nu trappen, anders laat ik je hier staan) waarbij de afkeurende blikken van de ouders op straat me niet ontgingen.
Met een huilende Merle kwamen we op school aan. Onze kinderen hebben de eigenschap dat als er één een drama maakt, de anderen poeslief doen. Godzijdank. Anne-Lomé vertrok zelf naar haar klas en Marnix volgde mij gedwee terwijl ik met een krijsende Merle naar de Rupsengroep liep. Ook hier meewarige blikken uiteraard, die ik pareerde met woeste blikken terug. Juf Willeke haalde al haar pedagogische trucs uit de kast en Merle eindigde uiteindelijk op haar stoeltje. Snel naar boven om nog even naar Anne te zwaaien die alweer heel hard aan het leren lezen en schrijven is. Vervolgens met Marnix naar het kinderdagverblijf en snel naar huis,op de fiets, lucht in m'n hoofd.
Onderweg trof ik buurvrouw Coralie. Zij ook met een verhit gezicht, fietskar achter de moederfiets, helemaal stijf van de adrenaline na het weg-breng-ritueel van haar zoontje. 'Suus, hoe doe jij dat met drie kinderen?'. Ik besloot een tranendal te voorkomen en koos voor de aanpak met humor en vertelde mijn verhaal waarbij ik afsloot met de woorden. 'Tja, als ik er zo op terugkijk snap ik Merle wel. Ik zou ook gaan huilen met zo'n moeder die al vanaf het ontbijt tegen me loopt te commanderen en schreeuwen.' Met een huilende Merle kwamen we op school aan. Onze kinderen hebben de eigenschap dat als er één een drama maakt, de anderen poeslief doen. Godzijdank. Anne-Lomé vertrok zelf naar haar klas en Marnix volgde mij gedwee terwijl ik met een krijsende Merle naar de Rupsengroep liep. Ook hier meewarige blikken uiteraard, die ik pareerde met woeste blikken terug. Juf Willeke haalde al haar pedagogische trucs uit de kast en Merle eindigde uiteindelijk op haar stoeltje. Snel naar boven om nog even naar Anne te zwaaien die alweer heel hard aan het leren lezen en schrijven is. Vervolgens met Marnix naar het kinderdagverblijf en snel naar huis,op de fiets, lucht in m'n hoofd.
Leerpuntje. Keep you posted.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten