Als moeder, voormalig redacteur van de Meppeler Courant en in het verleden regelmatig bezoeker van bad Hesselingen, viel het volgende bericht mij vanochtend onmiddellijk op. In de Telegraaf weliswaar, want de Meppeler lees ik niet dagelijks meer. Gelukkig liep het goed af, maar lees en huiver.
‘Kleuters die hun eerste zwemles kregen voelden in Meppel letterlijk de bodem onder zich wegzakken. Het gebeurde vorige week in zwembad Hesselingen, waarin door een procedurefout de beweegbare bodem daalde terwijl de kinderen zich nog in het water bevonden. Bovendien zakte de bodem dieper dan de bedoeling was.’
En wat is nou het gekke: Op de één of andere manier ben ik als kind altijd bang geweest dat de bodem van het zwembad onder me zou verdwijnen. Ik dwong mezelf om de zoveel tijd met mijn tenen te voelen of de bodem er nog wel was. Toeval of een heel vroeg voorgevoel? Hmmm.. ik heb ook lange tijd de angst gehad dat er op een dag ineens een haai het zwembad in zou komen zwemmen… Laten we het maar op toeval houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten