Ineens bedenk ik me: ik heb de neiging om langer stil te staan bij kritiek, dan bij complimenten. Wellicht de aard van het beestje, wellicht de menselijke aard. Maar een constatering die het verdient om tegen het licht gehouden te worden.
Vanmiddag zat ik bij een opdrachtgever om de nieuwsbrieven te evalueren die we de afgelopen tijd samen maakten. Met veel plezier en genoegen van mijn kant. Dit gevoel bleek al vrij snel wederzijds te zijn. We blikten vooruit naar komende nummers en ik stapte vanuit mijn auto zo weer de gezinsdrukte thuis in en dreef mee met de dagelijkse stroom van avondeten en doucheritueel.
Nu ik even zit, bedenk ik me dat ik eigenlijk met het grootste gemak over de complimenten die ik die middag mocht ontvangen heen ben gestapt. Het gaf me even een fijn gevoel, het waren stevige complimenten. 'De juiste toon, sterke verhalen, goede communicatie met de opdrachtgever, een kritische blik op het proces waar nodig en bescheidenheid waar wenselijk'. Terwijl een stevig gesprek met een opdrachtgever die een kritische noot laat horen, me maanden bij kan blijven en zelfs buikpijn kan geven. Toch maar even vastleggen dat gevoel van waardering om mijn kunnen. Waarvan acte.
1 opmerking:
Jeetje, van wie ben jij een dochter?
Een reactie posten